Arthur Meschian’s new album has been released. The singer Arthur Meschian has released his second concert disc over the last two years. In the new album you can find the songs performed at concerts which took place in the concert hall named after Khachaturian.( 29 Oct and 1 Nov, 2006). Vahan Artsruni, Arthur Molitvin and Levon Hakhverdian were playing along with Meschian. This CD is a logical continuation of previous album which was released last summer (it’s a recording of Yerevan’s concert in December, 2005). The first track on the new CD is a song called “Trichq” . This song is for the people who were at the concert in Yerevan. Meschian’s main achievement is probably Sayat Nova’s song “ Erku sirt unim” and the legendary song “ Oor Eyir Asdvadz”. After many years of silence since 2005 Arthur Meschian has pleased the fans of his work. During the time spent in U.S.A. Arthur Meschian worked in his specialty of architect, giving concerts only seldom. Particularly in 2001 in «Kodak Theatre» hall was a great concert, dedicated to 35th anniversary of his creative work. He is working as an architect as well.

 


-
ԹՌԻՉՔ
-ՀԻՆԳ ԴԱՐ ԱՌԱՋ
-ՔԱՅԼԵՐ
-ԱՍՈՒՄ ԵՆ
-ԱՇԽԱՐՀԻ ՑԱՎՈՎ
-ԽՈՒԼ ՀԱՌԱՉԱՆՔԻ
-ԱՄԵՆԸ ՁԵԶ
-Միայն այն
-ԵՍ ՉԳԻՏԵՄ
-Ո՞ՒՐ ԷԻՐ ԱՍՏՎԱԾ






ԹՌԻՉՔ

Կապել են ամուռ փալասով քո աչքերը,
ձեռքիդ էլ կախել կշեռքը ժանգոտ,
ոնց որ գողացել են քո կշռաքարերը
արդարություն ես դու կույր ու վախկոտ,
դու ես արձան որ դատում ես իմ բախտը,
դու ես իմ սիրտը հանձնում գայլերին,
լիզում հաստափոր և փոշոտ հատորները
ուր շարադրած են բոլոր իմ մեղքերը
և դրավաչափը դահճին հանձնվող փամբուշտին:

Ես հեգնեցի հին ու նոր կուռքերին իմ,
դու ինձ չես տեսնի գլխակոր ծնկաչոք,
կյանքս արդեն ինձ ցմահ բանտարկել է,
չես վախեցնի ծայրագույն հոդվածով,
դու ես արձան որ դատում ես իմ բախտը,
դու ես իմ սիրտը հանձնում գայլերին,
լիզում հաստափոր և փոշոտ հատորները
ուր շարադրած են բոլոր իմ մեղքերը
և դրավաչափը դահճին հանձնվող փամբուշտին:

Կիսատ թռիչքը երազիս
և լուռ տրոփը լույսերի
այն ինչ այսօր չհասկացա,
այն ինչ աստղի ես չհասա
և ինչ հեքիաթ որ չապրեցի,
բնավ արանց տաքնապների
հաջորդ կյանքին ես հանձնեցի:

Թևերը սպիտակ իմ մարմնին կարեցի,
մոտեցա ես եզրին քո բերդի պարիսպին,
և լուռ ժպիտով երկնքին նայեցի,
գոռում են կանգնիր կջարդվես մի թռչի … Ցատկեցի:

5
---------------------

ՀԻՆԳ ԴԱՐ ԱՌԱՋ
Խոսք՝ Մուշեղ Իշխանի

Դուք որ մեռաք հինգ դար առաջ,
դուք որ այսոր կ'անմահանաք,
նույն ծառի ծիլն էիք կանաչ,
և դարձաք նույն հողին ճարակ:

Հինգ դար առաջ հինգ դար յետոյ,
նույն անցորդ եք անվերադարձ,
կիչնի անհույս մութ երեկոյ,
ձեր աչքերի վրայ սառած:

Ծառի համար և այս հողի,
նույնն էր երեկ նույնը այսոր,
նույն ծաղկումն է գարնանային,
և աշնան նույն տերեվը չոր:

Նույնն է հիմա դար ու վարկյան,
երբոր չկայ երթ ու գալիք,
համայնական նույնն է ճամբան,
երբոր չկայ կյանքի ալիք:
Դուք որ հաճախ արտասվեցիք,
և դուք որ շատ զվարճացաք,
դուք որ դրիք փուշ ու ծաղիկ,
նույն խավարին դարձաք բանակ:

5
---------------------

ՔԱՅԼԵՐ

Ո՞ւր են տանում քայլերն անխելք,
և չեն ենթարկվում անզոր ուղեղին
կամ խորը թաղում ճահճի հատակում,
կամ վեր բարձրաձնում արեւի լույսին:

Կամ ստիպում մեկ-մեկ անհույս մեռյալիս
խելագար ձայնով երկինքը պատռել,
կամ խելապատառ արեւին ձգտել
քայլեր, քայլեր...

Գալիս են նրանք պատմության խորքից
մերթ տրորելով մեր բախտը դաժան,
մեր հոգին տխուր, մեր սիրտը վհատ,
մեր երազն ու մեր հույսը ապաքում:

Տանում են նրանք իրենց ետեւից
և զորավորին, եւ խեղճ տկարին,
որ վերջում կյանքի անդունդը նետեն,
քայլերը, նաեւ հզոր քանքարին:

Ահագնանալով, դղրդում նրանք
խլացնում են ձայնը մեր սրտի,
դոփելով գալիս, դոփելով գնում,
անցնում են դեպի սահմանն անհայտի:

5
---------------------

ԱՍՈՒՄ ԵՆ
Խոսք՝ Մուշեղ Իշխանի

Ասում են կարճ է կյանքը,
շուտ կը մառի սրտի զարկը,
բայց արեւի տակ ծիրանի,
երիտասարդ ու ծեռունի,
ահա կանգնած շարան շարան,
կը ցանցրանան:

Ասում են քաղցր է կյանքը,
և անսահման երկրի փառքը,
բայց քրկի մեջ բուրաստանի,
ծաղիկների դեմ գեղանի,
մարդիկ ահա շարան շարան,
կը ցանցրանան:

Ասում են խորն է կյանքը,
լույս է համայն երկրի հանքը,
բայց կանչի դեմ ծիածանի,
կամ աստղերի խորհրդալի,
մարդիկ ահա շարան շարան,
կը ցանցրանան:

Ասում են նոր է կեանքը,
միշտ կը հնչի սիրոյ զանգը,
բայց աներազ արանց տաղի,
սեղանի շուրջ աղ ու հացի,
մարդիկ ահա շարան շարան,
կը ցանցրանան:


5
---------------------

ԱՇԽԱՐՀԻ ՑԱՎՈՎ
Խոսք՝ Մուշեղ Իշխանի

Սիրտս կարյունի աշխարհի ցավով,
որքա՜ն տառապանք, Աստված իմ, չորս դիս,
կյանքի դաշտերից փչող ամեն հով,
հառաչ ու կսկիծ կզարնե դեմքիս:

Անմեղ զոհերի արյունով եռուն
հողը ոտքիս տակ կմնա միշտ թաց,
և նոր վճիռներ իմ շուրջն, ու հեռուն
կծնվեն մարդիկ արյունով հարբած:

Սրի ու սովի կդառնան ավար
լույսի պես պայծառ մանուկներ սիրուն,
և ոտքի կոխան հասկեր անհամար`
աշխատավորի քրտինքով օծուն:

Ես ինչպե՞ս նստեմ խնջույքի սեղան
և ըմպեմ ուրախ վայելքի գինին,
երբ որ կխլեն մարդիկ անվարան
որբի բերանից պատառը հացի:

Աստված իմ, որքա՜ն անարդար վճիռ,
ինչպե՞ս կարող եմ քար դնել խղճիս
կյանքեր թևաբեկ և թշվառագին
Աշխարհի ցավով հիվանդ է հոգիս:


5
---------------------


ԽՈՒԼ ՀԱՌԱՉԱՆՔԻ
Խոսք՝ Մուշեղ Իշխանի

Խուլ հառաչանքի ցավի մորմոքից,
միշտ նույն գիշերով սահմանված չէս դու,
բախտի խաղն է սա, մի դաժան վարկյան,
անցիր բաց ճակատ, հայացքդ հեռու:

Առեղծվածային այս կյանքի բեմին,
այսօր անզիջող, խուլ լռության մեջ,
վաղը դու սակայն կհասնես լույսի,
եթե չկոռչես տափաստաններում, ու դառնաս անտեր:

Մեռած հույսերի, մարած հավատքի
դու պահակը չէս սառ գերեզմանի:
սա լոկ փոռցության քունն է, որ կանցնի
միայն թե բեմի լույսը չմարի:

Չորս կողմ ալեկոծ սպառնալիք վայրի
մինչ կսողոսկի քո քայլերի տակ
դու գիտես ժպտալ, նյարդերդ կապի,
որ չթուլանաս նախիրի առաջ:

Սա է քո ճամփան, բեռն համբերության
կիսամեռ չորցած արմատից չես դու:
թող քեզ հարվածեն ու մի պահ ցնծան,
դու զարկդ պահիր գալիք մարտերին, ու նայիր հեռուն

Եվ մեկ-մեկ էլ զգույշ լսիր քո կրծքի
խռովքի մեղմիկ զանգերը թաքուն,
որ քեզ կկանչեն քո մեծ երազի
ժայթքող նյարդերի հարվածին հոսուն:

Երբ ազատության դռանը կապված,
շանը կարցակեն պահակները քո,
և գոնե մեկ օր, գոնե մեկ վարկյան,
դարձիր մարդկության մասնիկը անհոգ:

Դու դեռ կքայլես լուռ ու մունջ օտար,
և որսից փրկված մի գազանի պես,
գորշ հայացքների պատնեշի միջով,
ոտքի տակ ոչինչ, երկնքում ցանցեր և աղոտ հույսեր:

Եվ գոնե մեկ օր գոնե մեկ վարկյան,
քո ուսից գցիր բեռն հիշողության,
երկինք նայելիս հույսով ողողված,
և էլ մի կանչիր «Ո՞ՒՐ ԷԻՐ ԱՍՏՎԱԾ»:

5
---------------------


ԱՄԵՆԸ ՁԵԶ

Մեծածավալ և հիասքանչ տաճարների
և ոսկեզարդ խորանների աղոթքը...
ամենը ձեզ, և արծաթե լապտերը վանքերի,
ադամանդե շարքով հյուսված խաչերը...

Դուք ձեզ վերձրեք և փառավոր շքախմբեր...
և տոնական կախարդական զանգերը,
ամենը ձեզ, իսկ ինձ միայն բաժին թողեք
փայտյա խաչով որհնված «Հայր մեր»ը...

Իսկ ինձ թողեք միայն մատուռը հավատքիս,
տարեք բաժնեք այս աշխարհի գանձերը,
ամենը ձեզ, իսկ ինձ թողեք հուշերն անթիվ
և նյարդերից հյուսված կյանքիս էջերը:

Եվ թողեք դուք ինձ հեքիաթները իմ
և խաբկանքներից հյուսված ճամփաներ,
և եթե հանկարծ չհասնեմ լույսին,
զուր չէին բոլոր աղոթքներս, Տեր...

Ամենը ձեզ. քարոզների խորհուրդն անգին,
խունկի բուրմունքը կանթեղի մեջ,
իսկ ինձ թողեք ընկերներիս սրտերն ազնիվ,
և տարերքին տրված խելառ օրերը:

Այսպես պոկված ճյուղի նման կյանքի ծառից,
մոլորվեցինք այս աշխարհի մեջ,
և ուսերի վրա շալկած լոկ բեռը Հավատքի,
և անաստված դարի մեղքերը...

Եվ թողեք դուք ինձ հեքիաթները իմ
և խաբկանքներից հյուսված ճամփաներ,
և եթե հանկարծ չհասնեմ լույսին,
զուր չէին բոլոր աղոթքներս, Տեր...


5
---------------------


Միայն այն

Միայն այն չի վաճառվում,
որ ոչ կանգնում է, ոչ ընկնում,
որ ոչ լողում է, ոչ թռչում
անաստված այս աշխարհում:
միայն նա չի վաճառվում,
որ ոչ ծնվում է, ոչ շնչում,
որ ոչ լռում է, ոչ ճառում,
միայն նա չի վաճառվում,
մնացածը վաճառվում է...

Մնացածը վաճառվում է...
մնացածը վաճառվում են...
մնացածը վաճառվում են...
և բոլորն են վաճառվում:
Մնացածը վաճառվում է...
Մնացածը վաճառվում են...
Մնացածը վաճառվում են...
անաստված այս աշխարհում:

Եվ միայն խաչիդ գամերը,
այս կյանքի տառապանքները
միայն այդ չի վաճառվում...
և սրտին սեղմված պատկերը,
կորուստի թախծոտ աչքերը
միայն այդ չի վաճառվում...
անցյալի հալված ստվերները,
և գալիք արհավիրքները
միայն այն չի վաճառվում...
եվ նաև վերջին չորրորդը,
որ մերժում է այդ աճուրդը,
միայն նա չի վաճառվում...


5
---------------------

ԵՍ ՉԳԻՏԵՄ
Խոսք՝ Սայաթ Նովա, Ա. Մեսչյան

Երկու տուն ունիմ, փակ արած,
երկու սիրտ ունիմ, կանգ առած,
երկու թև ունիմ, կապ արած,
երկու տեր ունիմ` մի Աստված..

Իմ հոգուս լարով խաղ արա,
իմ սրտիս զարկով պար արա,
իմ վանքիս զանգով կանչ արա,
էն Սայաթ-Նովին հուշ արա...

Դուդուկիս շունչով հագենամ,
իմ ոգուս ցավին դիմանամ,
աշխարհքի ստով կուրանամ,
նախանձի թույնից հեռանամ...

Կարգեցին գուսան ծաղրանքով,
երգերս` պատանդ վիրավոր,
կոկորդիս ձայնը խլացավ,
էս մարդոց խիղճը վերացավ...
Իմ հոգուս լարով խաղ արա,
իմ սրտիս զարկով պար արա,
իմ վանքիս զանգով կանչ արա,
էն Սայաթ-Նովին հուշ արա...

5
---------------------

Ո՞ՒՐ ԷԻՐ ԱՍՏՎԱԾ

Ո՞ւր էիր, Աստված-
երբ խենթացավ լքված մի ողջ ժողովուրդ...
Ու՞ր էիր, Աստված-
երբ աղերսանքը մեր մարեց անհաղորդ:
Ո՞ւր էիր, Աստված-
երբ ավերում էին չքնաղ մի երկիր,
Ո՞ւր էիր, Աստված-
երբ, խենթացած ցավից, աղաչում էինք - Ամեն...
Ո՞ւր էիր, Աստված-
երբ արդարույթյան աչքերը կապվեց,
Ո՞ւր էիր, Աստված-
երբ շուրթերին ազգիս աղոթքը սառեց:
Ո՞ւր էիր ,Աստված-
երբ փրկության կանչով երկինքը ցնցվեց,
Լուռ էիր Աստված-
երբ, խաչերին գամված,
աղոթում էինք – Ամեն...

Իմ կարոտ հոգում,
չկար ուրիշ հավատք և սեր, դու իմ Տեր,
ես քեզ հավատում ու աղերսում էի ինչպես մի անխելք,
ո՞ւ ր էիր, Աստված-
երբ հոշոտում էին չքնաղ մի երկիր
ո՞ւր էիր Աստված-
երբ հույսերս կտրած
աղոթում էինք – Ամեն...

Ուժ տուր մեզ, Աստված,
որ ալեկոծ կյանքի ծովում չկորչենք,
սիրտ տուր մեզ, Աստված,
որ տառապանքի շուրթերը ջնջենք...
լույս տուր մեզ, Աստված,
որ խավարում այս գորշ ճամփա նշմարենք,
հույս տուր մեզ, Աստված,
որ շուրթերով չորցած քեզ գտնենք նորից – Ամեն...