“CATHARSIS”
is the very first official recording that is
being introduced with Arthur Meschian’s
consent, the culmination of 22 years of
innovative effort. A. Meschian’s creative
genius, which formed the nucleus of his
band, gave rise to “THE APOSTLES” in 1968.
The `deaf and silent` years that followed
symbolized the repressiveness and stiffling
of cultural expression, thus creating the
need for a guiding light to fill the chasm.
In defiance, the undergound APOSTLES caused
an awakening and revolt in the hearts of the
youth, breeding in them a new way of
understanding and appreciating
classical-rock, deriving their inspiration
from the ethnic liturgy psalms. With s ongs
l ike “oor Eyir Asdvadz” / “Where were You
God”, “Stars”, and others thar are known in
the diaspora through other performers. In
the mid seventies THE APOSTLES presented the
“REQUIEM” series, based on the w.ritings of
Moushegh Ishkhan; songs such as “Strange
Man”, “Anguish Of The World” and others,
that came to establish the gist of the
politically oriented songs, and communicate
artistically the message they carried.
Throughout their existance in Soviet
Armenia, THE APOSTLES were never merited a
professional recording since they violated
the ‘sacred’ tenents of social realism.
Consequently, A. Meschian was compelled to
come to the U.S. in 1989 to accomplish his
lifelong dream. As a result, “CATHARSIS” –
the very first recording, came into
existance. With this recording Arthur
initiates a series of 6 forth coming
recordings. A Meschian’s music carries a
Gomidasian echo embarked with his soul
reflecting hymns of a psalmic nature. The
lyrics flow from the heart of a poet, the
inner world of a philosopher, ursting out
giving expression to agony, rebellion
against injustice and freedom, but in such a
fulfilling manner that the listener is
transported from our world to façade to his
world of naked truth, where reality is seen
in a new light…
Ո՞ւր էիր, Աստված-
երբ խենթացավ լքված մի ողջ ժողովուրդ...
Ու՞ր էիր, Աստված-
երբ աղերսանքը մեր մարեց անհաղորդ:
Ո՞ւր էիր, Աստված-
երբ ավերում էին չքնաղ մի երկիր,
Ո՞ւր էիր, Աստված-
երբ, խենթացած ցավից, աղաչում էինք - Ամեն...
Ո՞ւր էիր, Աստված-
երբ արդարույթյան աչքերը կապվեց,
Ո՞ւր էիր, Աստված-
երբ շուրթերին ազգիս աղոթքը սառեց:
Ո՞ւր էիր ,Աստված-
երբ փրկության կանչով երկինքը ցնցվեց,
Լուռ էիր Աստված-
երբ, խաչերին գամված,
աղոթում էինք – Ամեն...
Իմ կարոտ հոգում,
չկար ուրիշ հավատք և սեր, դու իմ Տեր,
ես քեզ հավատում ու աղերսում էի ինչպես մի
անխելք,
ո՞ւ ր էիր, Աստված-
երբ հոշոտում էին չքնաղ մի երկիր
ո՞ւր էիր Աստված-
երբ հույսերս կտրած
աղոթում էինք – Ամեն...
Ուժ տուր մեզ, Աստված,
որ ալեկոծ կյանքի ծովում չկորչենք,
սիրտ տուր մեզ, Աստված,
որ տառապանքի շուրթերը ջնջենք...
լույս տուր մեզ, Աստված,
որ խավարում այս գորշ ճամփա նշմարենք,
հույս տուր մեզ, Աստված,
որ շուրթերով չորցած քեզ գտնենք նորից – Ամեն...
Կավի նման ափերի մեջ,
ինձ ճմռում է բեմը այս հսկա,
ձայնը կախվեց առաստաղից –
արձագանքի համար այլևս սիրտ չկա...
և վարագույրը ապակյա
դանդաղ իջավ, սեղմվեց բեմի եզրին,
և երգը, գոլորշու նման՝
հպվեց նրան, դարձավ կաթիլ...
Հազար - հազար դեմքերի մեջ,
տեսնում եմ քո աչքերը ես միայն,
ինչո՞ւ է բեմը լուսավոր,
իսկ դահլիճի շարքերը աննշմար,
- մի տող
- մի տուն
- մի երգ
- ոչինչ
սիրո մասին երբեք ես չեմ գրել
որովհետ խենթի նման
իրականում եմ միշտ սիրել:
Իբրև երազ - իբրև կարոտ,
իբրև հրաշք կապույտ երկինք
դու մարդկային ոգու տաղանդ,
դու չես ժպտում ամեն մեկին
Հազար երգերի մեջ տանջված,
գրքերի մեջ ճզմված թիթեռ
երեք տառից է բաղկացած
հրաշքը - որ կոչվում է սեր:
Նա է, որ չի ներում կեղծիք,
չի ենթարկվում ժամանակին,
և շուրթերի վրա դողում
աղոթքի պես Աստվածային...
Լույսն է սիրո քեզ ուղեկցում
ամեն վայրկյան ռազմի դաշտում,
սերն է որ մեզ գուցե փրկի,
կամ էլ կորցնի անապատում:
Սերն է միակ տերն ու արքան,
մնացածը ունայնություն
նա է իմաստը այս կյանքի,
որ մեկ անգամ է շնորհվում:
Օրերը նենգ - օրերը բութ,
օրերը ստոր և անիծված
և սառույցե այս ամրոցում
նրա կրակը չի մարած
Օրեր կորուստ - օրեր նվեր,
օրեր աղոթք - օրեր առանց Հայր մեր
օրեր հրաշք - օրեր պարապ,
օրեր երկար - երկար սատկած ձմեռ,
օրեր նոր երգ - օրեր ոչինչ,
օրեր ընկեր - օրեր նոր թշնամի,
օրեր կնունք - օրեր ծնունդ,
ինչպես ջնջեմ օրերը թաղումի:
Կավի նման ափերի մեջ,
ինձ ճմռում է բեմը այս հսկա,
ձայնը կախվեց առաստաղից –
արձագանքի համար այլևս սիրտ չկա...
Օրերը նենգ - օրերը ստոր,
օրեր վերելք - օրեր դավաճանած,
օրեր հազար տագնապների,
սակայն երբեք, երբեք ծնկի չեկած:
Իբրև հրաշք կապույտ երկինք
դու մարդկային ոգու տաղանդ,
դու չես ժպտում ամեն մեկին:
Հազար երգերի մեջ տանջված,
գրքերի մեջ ճզմված թիթեռ
երեք տառից է բաղկացած
հրաշքը - որ կոչվում է սեր:
Նա է, որ չի ներում կեղծիք,
չի ենթարկվում ժամանակին,
և շուրթերի վրա դողում
աղոթքի պես Աստվածային...
Դռները մեկ առ մեկ փակում
կյանքիս անցած էջերի պես,
էջերը լույս պահում սրտում,
մնացածը տալիս քամուն
- և հեռանւմ
- բարով մնաք...
Բարով մնաս իմ մանկություն,
որ դեռ ապրում, այրվում ես իմ սրտում,
փոքրիկ ջութակ, քարքարոտ բակ,
աքսորների խուլ ահազանգ
- կռիվ ու խաղ
- բարով մնաք...
Բարով մնաք - իմ ընկերներ
որ կիսեցիք ինձ հետ օրերը հին,
ես կհիշեմ ամեն վայրկյան
նրանց, որոնք արդեն չկան,
- օրհնյալ լինեք
- բարով մնաք...
Բարով մնաս դու իմ քաղաք.
և փողոցներ իմ հարազատ,
ես չափչփել եմ ձեզ հազար անգամ,
դեմքեր ծանոթ, բարի ու գորշ,
հեգնանք, ժպիտ և հայհոյանք,
- ես դեռ կգամ
- բարով մնաք...
Ինքս ինձնից եմ հեռանում
և կամուրջները ետդարձի ես չեմ այրում...
ես հեռանում եմ, որ դառնամ,
հազար փակված դռներ բանամ
- հիմա գնամ
- բարով մնաք...
Մնաս բարով, վերջին իմ սեր,
կորուստի պահը լուռ, և քարացած շուրթեր...
գիշեր անդարձ, ձեռքեր սեղմված,
և կորուստի դռները բաց
- ես փակեցի
- բարով մնաք...
Մնաք բարով խելառ օրեր
անքուն հազար իմ գիշերներ
բարով մնաք, խոսքեր մաշված
դեմքեր հոգնած
նոր խաբկանքի դռները բաց
- չեմ հավատում
- բարով մնաք...
Մնաս բարով, վերջին կորուստ,
վերջին իմ հույս, սպասում,
երազ վերջին...
ես հեռանում եմ ամենից,
ամեն տեսակ սուտ խաղերից
ես չեմ խաղում
- բարով մնաք
Մեր աչքերին քող է հյուսված,
ու զննում ես շուրջդ միշտ դու,
և ուրիշի տեսողությամբ
քո քողարկված կյանքը դիտում,
և հին արյամբ չափում կրկին
ուղիները քո դեմ ընկած,
և երակն ես մտնում կյանքի
այն հայացքով, որ համընկավ:
Թափառում ենք երկար – երկար
և չգիտենք, ուր ենք քայլում,
ժամանակի խոր կտավին
լոկ պատկերն է մեր մուգանում
երկինքն իբրեւ մի մրաներկ,
փողոցն – իբրեւ ճեպանկար,
և նա իմ կյանքն է նկարում
այն գծերով, որ համընկավ:
Նոր հուներ է կյանքը մտնում,
և հոսում է հույզը հանգիստ,
լող են տալիս իր լուծույթում
աշխարհները նրբերանգի –
և խռովքի քամուց հազիվ
փրփրում են ջրերն հանկարծ –
և փշրվում են ավազին
ալիքները, որ համընկան:
Բերանները այս շատախոս
և խոսքերը լայնաբերան,
և օրերը տագնապալից
ընծաներով իրենց բերած:
Ո՞վ պիտի մեզ լույս առաքի,
և ո՞վ պիտի հողում պեղի
այս խորացող պատարագը,
այս ձայները կորած ցեղի,
ո՞վ կը տանի արյան գետով
մոռացության շավղից փրկած
հիշողության վեմը կերտող
այն ձեռքերը, որ համընկան:
Եւ օրերի խորքից անխոս
մենք անցյալն ենք ոգեկոչում,
և զգում ենք հանկարծ վախով,
թե ինչպես է կապը կորչում
քանի կյանքեր են չքացել,
մենք չգիտենք, կանք թե չկանք:
Եւ մեր ձեռքերն ենք մեկնում նրանց,
ում հետ մեր բախտը համընկավ:
Խթանում է թաքուն վախով
ու ծեփում է կյանքը տարեց,
ու մնում է միայն աղոտ
այն երազը, որ կատարվեց: